Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 1 / 2021

Έτυχε πρόσφατα να βρεθώ σ’ένα μέρος για μια δουλειά, και μπαίνει ένας γιατρός, γύρω στα 70 (ίσως 65), κι άρχισε να λέει για το εμβόλιο: ότι το έκανε κι ότι δεν κατάλαβε τίποτα. Και ότι ο αδελφός του τον έπαιρνε τηλέφωνο όλη νύχτα χτες και τον ρωτούσε αν είναι καλά, αν έχει μουδιάσει το χέρι του, και τα λοιπά. «Ακούς εκεί! Να με παίρνει και να με ρωτά αυτά! Γιατρός είμαι! Χο-χο-χο-χο...» Γελούσε ο τύπος.

Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήταν χώρος για να τσακωθώ, και είμαι σίγουρος ότι θα τσακωνόμουν αν του μιλούσα. Αλλά σκέφτηκα: Ρε γαμώτο, είναι αυτή νοοτροπία για γιατρό που είναι τουλάχιστον 65 χρονών;

Γιατρός σε αυτή την ηλικία να θεωρεί ασφαλές για να διατεθεί στον γενικό πληθυσμό (και, μάλιστα, εν μέρει εξαναγκαστικά) ένα εμβόλιο το οποίο φτιάχτηκε μέσα στους τελευταίους 2-3 μήνες; Πού δοκιμάστηκε αυτό το εμβόλιο προτού διατεθεί έτσι; Επάνω του, κι επάνω στους υπόλοιπους γιατρούς; Και δεν τον πειράζει αυτό;

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά για εμένα αυτό δείχνει μια τελείως ανεύθυνη και πλακατζήδικη (με την κακή έννοια) νοοτροπία. «Χο-χο-χο! Το έκανα και δεν έπαθα τίποτα!» Κι επειδή εσύ δεν έπαθες τίποτα, αυτό πάει να πει ότι είναι ΟΚ να διατεθεί σε όλους ανεξαιρέτως και σχεδόν εξαναγκαστικά; Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να ισχύει και το αντίστροφο; Αν κάποιος το κάνει και πάθει κάτι, μήπως θα έπρεπε ο εμβολιασμός να σταματήσει;

Επίσης, πώς γνωρίζει αυτός ο γιατρός ότι δεν θα πάθει κάτι, από το εμβόλιο, στο σύντομο ή στο πιο μακρινό μέλλον; Του το είπε το Μαντείο των Δελφών; Και δεν λέω να πάθει κάτι ο άνθρωπος. Μακάρι να μην πάθει τίποτα και να φτάσει τα 150. Αλλά... αλλά... η νοοτροπία. Είναι λάθος.

Λοιπόν, αν έχουμε τέτοιους γιατρούς σ’αυτή τη χώρα, τι να πω; Δε λέω τίποτα γιατί θα βρίσω ξανά και θα λένε πάλι ότι βρίζω σαν λιμενεργάτης εδώ πέρα...

Από πού ενημερώνονται αυτοί οι γιατροί για τα φάρμακα; Από τις ειδήσεις των εννέα; Από τον Εισαγγελάτο;

Δεν κάνουν προσωπική έρευνα; Απλά ακολουθούν εντολές; Τότε, πώς είναι επιστήμονες; Το να είσαι επιστήμονας προϋποθέτει και να ψάχνεις, να ερευνάς. Αν μόνο ακολουθείς εντολές, τότε δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένας ιατρικός υπάλληλος.

*

Δεν κοιτάζω ποιο είναι σήμερα το body count από το φαρμάκι της Pfizer. Βαριέμαι.

Πάντως, μέσα στον πρώτο μήνα, αυτό το πράγμα φαίνεται νάχει σκοτώσει πιο πολλούς απ’ό,τι σκότωσε ο κορονοϊός τον δικό του πρώτο μήνα...

Και, όπως είπε πρόσφατα κάποιος που διάβαζα στο Διαδίκτυο: Η Pfizer φαίνεται να τα καταφέρνει καλά με την ανοσία – την ανοσία (immunity) από μηνύσεις, δηλαδή...

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_to_ekana_kai_den_epatha_tipota

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX