Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
19 / 1 / 2021

Έτυχε πρόσφατα να βρεθώ σ’ένα μέρος για μια δουλειά, και μπαίνει ένας γιατρός, γύρω στα 70 (ίσως 65), κι άρχισε να λέει για το εμβόλιο: ότι το έκανε κι ότι δεν κατάλαβε τίποτα. Και ότι ο αδελφός του τον έπαιρνε τηλέφωνο όλη νύχτα χτες και τον ρωτούσε αν είναι καλά, αν έχει μουδιάσει το χέρι του, και τα λοιπά. «Ακούς εκεί! Να με παίρνει και να με ρωτά αυτά! Γιατρός είμαι! Χο-χο-χο-χο...» Γελούσε ο τύπος.

Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήταν χώρος για να τσακωθώ, και είμαι σίγουρος ότι θα τσακωνόμουν αν του μιλούσα. Αλλά σκέφτηκα: Ρε γαμώτο, είναι αυτή νοοτροπία για γιατρό που είναι τουλάχιστον 65 χρονών;

Γιατρός σε αυτή την ηλικία να θεωρεί ασφαλές για να διατεθεί στον γενικό πληθυσμό (και, μάλιστα, εν μέρει εξαναγκαστικά) ένα εμβόλιο το οποίο φτιάχτηκε μέσα στους τελευταίους 2-3 μήνες; Πού δοκιμάστηκε αυτό το εμβόλιο προτού διατεθεί έτσι; Επάνω του, κι επάνω στους υπόλοιπους γιατρούς; Και δεν τον πειράζει αυτό;

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά για εμένα αυτό δείχνει μια τελείως ανεύθυνη και πλακατζήδικη (με την κακή έννοια) νοοτροπία. «Χο-χο-χο! Το έκανα και δεν έπαθα τίποτα!» Κι επειδή εσύ δεν έπαθες τίποτα, αυτό πάει να πει ότι είναι ΟΚ να διατεθεί σε όλους ανεξαιρέτως και σχεδόν εξαναγκαστικά; Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να ισχύει και το αντίστροφο; Αν κάποιος το κάνει και πάθει κάτι, μήπως θα έπρεπε ο εμβολιασμός να σταματήσει;

Επίσης, πώς γνωρίζει αυτός ο γιατρός ότι δεν θα πάθει κάτι, από το εμβόλιο, στο σύντομο ή στο πιο μακρινό μέλλον; Του το είπε το Μαντείο των Δελφών; Και δεν λέω να πάθει κάτι ο άνθρωπος. Μακάρι να μην πάθει τίποτα και να φτάσει τα 150. Αλλά... αλλά... η νοοτροπία. Είναι λάθος.

Λοιπόν, αν έχουμε τέτοιους γιατρούς σ’αυτή τη χώρα, τι να πω; Δε λέω τίποτα γιατί θα βρίσω ξανά και θα λένε πάλι ότι βρίζω σαν λιμενεργάτης εδώ πέρα...

Από πού ενημερώνονται αυτοί οι γιατροί για τα φάρμακα; Από τις ειδήσεις των εννέα; Από τον Εισαγγελάτο;

Δεν κάνουν προσωπική έρευνα; Απλά ακολουθούν εντολές; Τότε, πώς είναι επιστήμονες; Το να είσαι επιστήμονας προϋποθέτει και να ψάχνεις, να ερευνάς. Αν μόνο ακολουθείς εντολές, τότε δεν είσαι τίποτα περισσότερο από ένας ιατρικός υπάλληλος.

*

Δεν κοιτάζω ποιο είναι σήμερα το body count από το φαρμάκι της Pfizer. Βαριέμαι.

Πάντως, μέσα στον πρώτο μήνα, αυτό το πράγμα φαίνεται νάχει σκοτώσει πιο πολλούς απ’ό,τι σκότωσε ο κορονοϊός τον δικό του πρώτο μήνα...

Και, όπως είπε πρόσφατα κάποιος που διάβαζα στο Διαδίκτυο: Η Pfizer φαίνεται να τα καταφέρνει καλά με την ανοσία – την ανοσία (immunity) από μηνύσεις, δηλαδή...

 

 

Alternate link: https://fantastikosorizontas.gr/skiodi-paralipomena/_to_ekana_kai_den_epatha_tipota

 

 

Επίσης . . .

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]